یکی از خوانندگان مطلب «لغو استاندارد قابلیت‌های سواد اطلاعاتی برای آموزش عالی» دلیل این اقدام «انجمن کتابخانه‌های دانشکده‌ای و پژوهشی» را پرسیده بود. فکر می‌کنم پاسخی که «ویلیام بادکه» (William Badke) (از جملهٔ تدوین‌کنندگان «چارچوب») می‌دهد، تا اندازه‌ای به روشن‌تر شدن دلیل این امر کمک کند. وی در پاسخ «آلبرت بویخورست»  (Albert Boekhorst) (از فعالان سواد اطلاعاتی) که از این تصمیم ابراز تعجب و نارضایتی کرده بود نوشت:

 از زمان انتشار «چارچوب سواد اطلاعاتی در آموزش عالی»، پدیدآورندگان آن تأکید کرده‌اند که با «استاندارد قابلیت‌های سواد اطلاعاتی» ۲۰۰۰ ناسازگار است. طرحی برای پایان کار استانداردها در دست بود، اما پس از مخالفت‌های قابل توجه، «استانداردها» حفظ شد. از آن زمان تاکنون، جروبحث ادامه داشته و علیرغم استدلالات تدوین‌کنندگان «چارچوب»، عده‌ای بر این نظرند که «چارچوب» بیش از اندازه پیچیده است، یا این که «چارچوب» و «استانداردها» می‌توانند در کنار هم مورد استفاده قرار گیرند. به نظر می‌رسد که اکنون یک تصمیم سازمانی، باید تکلیف «استانداردها» را روشن کند.

من «چارچوب» را به خاطر نگرش‌های خردمندانهٔ آن در تلفیق سواد اطلاعاتی و پژوهش، دوست دارم. در عین حال، عدهٔ بسیاری در سراسر جامعهٔ جهانی هستند که خواهان یک بیانیهٔ موجز از استانداردهای سواد اطلاعاتی، به منظور ترویج و ارزیابی کار خود هستند. من کاملاً مطمئنم که این تصمیم، به بحث داغ مورد اشاره در بالا، دامن خواهد زد.