۹۹/۷/۹

آنچه که در بارۀ ویژگی های اطلاعات (خود اطلاعات، در تمایز آن از داده، و در تمایز از محمل های انتقال پیام) می دانیم، همگی غیرمادی هستند. بنابراین منشأ و کاربرد آن نیز باید غیرمادی باشد.

منظور از منشأ، خاستگاه و مرجع تولید اطلاعات و منظور از کاربرد، نه کارآیی آن، بلکه کاربرد به معنای واقعی کلمه است (یعنی کامل کردن یک زنجیره، چرخه، فرمول، یا فرایند؛ یعنی نقش آن در تصمیم گیری و تعیین سمت و سوی فرایندها و تصمیمات و اقدامات) و نه نتیجه و کارکرد مادی آن.

بر این اساس، حتی فرایندهایی که در ظاهر امر از عناصر مادی تشکیل می شوند اما نتیجۀ آن ها (یا دست کم، ازجمله نتایج آن ها) اطلاعات یا امر اطلاعاتی است، لزوماً دارای عنصری غیرمادی و اطلاعاتی هستند که شاید – هنوز- مکشوف نشده است. پیامدهایی همچون درد، تسکین و تسلا، غم، لذت، خوشی، فرحناکی، مزه، دلتنگی، رضایت، و … از این دسته اند.

لازم به ذکر است که این دسته از امور که در زمره احساسات و عواطف قرار می گیرند را نمی توان جزو «معانی» دسته بندی کرد؛ چراکه «معنا» عبارت است از درک مطابقت مفهوم بیان شده با واقع. اما در اموری که ذکر کردیم، چنین مرجعی برای تعیین مطابقت وجود ندارد.