نظیر به نظیر

اشتراک فایل بین کاربران اینترنت که به رایانه‌هایشان نشانی آی‌پی تخصیص داده شده و بنابراین قابلیت عمل به عنوان خدمتگر (=سِرور) را دارند. از این روش که پس از ۱۹۹۶ و زمانی امکانپذیر گردید که نشانی آی‌پی، بلافاصله پس از اتصال رایانهٔ شخصی به اینترنت در دسترس آن قرار می‌گرفت، برای تبادل اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گرفت. برخلاف شبکه‌های خدمتگیر- خدمتگر که در آن، رایانه‌های خاصی به عنوان خدمتگر برای دیگر رایانه‌ها مشخص می‌شوند، کارایستگاه‌های یک شبکهٔ نظیر به نظیر دارای قابلیت‌های برابر هستند. در دههٔ پایانی قرن بیستم، برنامه‌های اشتراک فایل نظیر به نظیر، به دلیل تسهیل در تبادل موسیقی‌های مورد حفاظت حق‌نشر، مورد توجه پرونده‌های اقامهٔ دعوا بودند. در سال‌های اخیر، ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی کوشیده‌اند اشتراک فایل نظیر به نظیر را، به دلیل مصرف بالای پهنای باند در آن، با محدودیت روبرو سازند. منتقدان اشاره می‌کنند که شبکه‌سازی نظیر به نظیر دارای کاربردهای موجهی است، و برخی ادعا می‌کنند که هدف از ایجاد محدودیت برای اشتراک فایل نظیر به نظیر، هدایت کاربران به چیدمان خدمتگیر- خدمتگر است، که امکان پایش آسان‌تر محتوا را فراهم می‌آورد.