شماره‌ٔ بازیابی، شماره‌ٔ راهنما، شماره‌ رده‌ٔ مدرک 

کد یگانه‌ای که روی برچسب چاپ می‌شود و به سطح بیرونی یک اثر از مجموعه‌ٔ کتابخانه‌ای، معمولاً در پایین عطف کتاب یا کاست ویدیویی، الصاق می‌شود. این کد به‌صورت دستنوشت یا چاپی، روی برچسبی در داخل کتاب نیز درج می‌گردد. شماره‌ٔ راهنما که به‌وسیله‌ٔ فهرستنویس تخصیص داده می‌شود، در رکورد کتابنگاشتی مربوط به هر فقره (در فهرست کتابخانه) نیز نمایش داده می‌شود و مشخص‌کننده‌ٔ شمارهٔ نسخه از اثر، و محل استقرار نسبی آن در قفسه‌ می‌باشد.
در بیشتر مجموعه‌ها، شماره‌ٔ راهنما از «نشانه‌ رده» تخصیص‌داده‌شده به یک فقره، و سپس نشانهٔ افزوده‌ای که شمارهٔ راهنما را منحصربه‌فرد کند تشکیل می‌شود. این امر، یک ترتیب رده‌ای به قفسه‌های کتابخانه می‌دهد که مرور آن‌ها را تسهیل می‌کند. عموماً، شمارهٔ راهنما همراه با «نشانه‌ٔ پدیدآور» برای متمایزکردن آن اثر از دیگر آثار هم‌رده، و پس از آن با «نشانه‌ٔ اثر» برای متمایزکردن آن عنوان از دیگر آثار هم‌رده‌ٔ همان پدیدآورنده، و گاهی با اطلاعات دیگری مثل تاریخ انتشار، شماره‌ٔ جلد، شماره‌ٔ نسخه‌، و نماد محل استقرار، تشکیل می‌شود.
در رده‌بندی کتابخانه‌ٔ کنگره که مورد استفاده‌ٔ اکثر کتابخانه‌های آکادمیک و پژوهشی در ایالات متحده است، نشانه‌ٔ رده با حروف الفبای انگلیسی شروع می‌شود. در رده‌بندی دهدهی دیویی که مورد استفاده‌ٔ اکثر کتابخانه‌های عمومی و آموزشگاهی در ایالات متحده است، نشانه‌ٔ رده از اعداد عربی تشکیل می‌شود. به اسناد دولتی فدرال، شماره‌های سوداکس (SuDocs) تخصیص داده می‌شود.